هوای العطش نای گلِ اناری شد

    هوای العطش نای گلِ اناری شد

ترانه خشک شد و آب، زخمِ کاری شد

 

ضریح زخم بلندش در آن تبسم سرخ

هوای بالِ هزار آسمان، قناری شد

 

ز تشنگی، لبِ چون غنچه‌اش چنان پژمرد

که از نگاه فُرات، آبِ شرم جاری شد

 

گلی که تشنگی‌اش، شاخه‌های آتش داشت

به دست حرمله، یک باره آبیاری شد

 

به استناد گلویش ـ که مُهر عاشوراست

حروف سرخ لبش، خط یادگاری شد

 

به روی دست پدر، یک ستاره جان می‌داد

تمام وسعت قنداقه، لاله‌کاری شد