همه جسمیم و تویى جان، بأبى انت و امّى

    همه جسمیم و تویى جان، بأبى انت و امّى

همه دردیم و تو درمان، بأبى انت و امّى

 

بأبى انت و امّى که ز پیمان تو با حق

همه گریان و تو خندان، بأبى انت و امّى

 

ز وجودت به وجود آمده شور و هیجانى

در همه عالم امکان، بأبى انت و امّى

 

جان فدایت! که شد از روز نخستین ولادت

کربلاى تو نمایان، بأبى انت و امّى

 

تو حسینى، تو حسینى، تو سراپا همه حُسنى

معدن جودى و احسان، بأبى انت و امّى

 

آن که دیوانۀ تو، سر به بیابان بگذارد

بگذرد از سر و سامان، بأبى انت و امّى

 

خِرَد، اى خسرو خوبان! که بُوَد شاخص انسان

مانده در کار تو حیران، بأبى انت و امّى

 

سرِ آن کشته بنازم! که دم مرگ ببیند

تو گرفتیش به دامان، بأبى انت و امّى

 

چون «نگارنده» به آن کاو شده در ظلّ لوایت

دادن جان بُوَد آسان، بأبى انت و امّى