هرچند بهارِ دلمان رو به خزان رفت

هرچند بهارِ دلمان رو به خزان رفت
هرچند بلا آمد و آرامشِ جان رفت

آمد خبری بعدِ غم  حضرتِ آقا
آمد خبر و در سحرِ قدر؛ خزان رفت

همنام  حسن(ع)؛ وارث سیدعلی آمد
از لشکرِ دشمنِ نفس و تاب و توان رفت

بر پا شده در کلّ وطن محفلِ بیعت
خاری شده این وحدت و در چشم  بَدان رفت

شد منتخبِ اهلِ تولّی و تبرّی
بر منکرِ فرماندهی اش؛ خطّ و نشان رفت

از "إنّ مَعَ العُسرْ" رسیدیم به "یُسرا"...
از چشم  بلا‌-دیده شبی اشکِ روان رفت

شد نایبِ بر حقّ پدر! آن پدری که-
از داغِ حسین بن علی(ع) مرثیه-خوان رفت

در ماهِ خدا؛ مردِ خدا رهبرِمان شد
خورشید شده جلوه گر و حدس و گمان رفت

بر عکسِ پدر، عکسِ پسر زل زده...گفتیم:
"صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت"!