هر کسی از کربلا شد دور، غربت می کشد

هر کسی از کربلا شد دور، غربت می کشد
عرش هم شب‌های جمعه آه حسرت می کشد

ایستاده پشت درب آستان صحن تو
صورتش را آسمان دارد به تربت می کشد

این که عالم بر ضریح تو پناه آورده است
گوییا تصویری از صبح قیامت می کشد

مجلس روضه فراوان و ضریح تو یکی است
وحدت عشق است در این جا به کثرت می کشد

همنشین جُون و أسلم می شود روز جزا
هرکه با اخلاص پای روضه زحمت می کشد

چشم اهل روضه اوراق لهوف سید است
چون که روی دوش خود بار مصیبت می کشد

ماه های روی نیزه، آفتاب روی خاک
باز آه مادری را سمت هیأت می کشد

پیش چشمت آب را بر خاک می ریزد کسی
آتشی بر جان ما نوبت به نوبت می کشد

گریه کن بر روضه ی " مُنّو عَلَی بنِ المصطفی"
آب دارد از کویر خشک منت می کشد