هر روز می‌سوزی و خاکستر نداری

    هر روز می‌سوزی و خاکستر نداری

تو سایه بر سر داشتی، دیگر نداری

 

«خورشید بر نی بود» و حق داری بسوزی

دیدی به جز او سایه‌ای بر سر نداری

 

برگشته‌ای؛ این را کسی باور نمی‌کرد

برگشته‌ای؛ این را خودت باور نداری

 

می‌خواهی از بغض گلوگیرت بگویی

از لایی لایی واژه‌ای بهتر نداری

 

هر بار یاد غربت مولا می‌افتی

می‌سوزی و دیگر علی اصغر نداری

 

این غم که طفلی که بغل داری خیالی ست

«سخت است آری سخت‌تر از هر نداری»

 

ما پای این گهواره عمری گریه کردیم

یک وقت دست از لای لایی برنداری