نگار من

    نگار من

که به خون خفته

آن‌قدر زیباست،

که دست و دلِ دشنه

در بریدنِ رگانِ تشنه‌اش

می‌لرزد؛

دیدار حالت چشمانش

با آن تبسم پُر رمز

به هر دو جهان می‌ارزد،

نگار من!

همان دَم که به خون می‌غلتد،

برمی‌خیزد،

مرگ را به مسخره می‌گیرد

 

و تا قیامِ قیامت

هر عاشقی

به جذبۀ او زیباست!