نفسی تازه شد از عطر خدایی آری

نفسی تازه شد از عطر خدایی آری
شد عطا باز به ما فیض گدایی آری
شد نصیب دل غمدیده صفایی آری
شد غزلخوان همه عالم به نوایی آری

شعر ، الهام ز سرچشمه ی سرمد دارد
تا که بر دل همه دم نور محمد دارد

باز ماه رجب از نور منور گشته
به شمیم قدم دوست معطر گشته
چشم در راه نبی دیده ی حیدر گشته
گو خدیجه، که عزیز تو پیمبر گشته

شد پیمبر به همه آن که خدای کرم است
شد پدر بر همه آن کس که یتیم حرم است

آمد از غار پیمبر نفسش قرآن شد
قبله ی کعبه شد و بر تن کعبه جان شد
جان جانان شد و جانش به ره جانان شد
بعد از آن عشق به احمد محک ایمان شد

اولین مرد علی بود مسلمانش شد
و خدیجه که زن اول میدانش شد

شب مبعث شده احوال خوشی دارم من
همچو مجنون پی هر کوچه و بازارم من
گاه مجنون شده ی احمد مختارم من
گاه در تاب و تب حیدر کرارم من

فاش گویم که به دل هست دو صد شور و شعف
می پرد مرغ دل از مکه به ایوان نجف

گرچه امشب همه جا نور خدای ازلی ست
گرچه احمد همه آیات خداوند جلیست
نکته ای هست که در گفتن آن شکی نیست
نمک سفره ی احمد همه دم نام علیست

همه جا یار نبی حضرت حیدر بوده
و علی بود که دلدار پیمبر بوده

و علی بود که در جای پیمبر خوابید
و علی بود که جز روی خدا هیچ ندید
و علی بود که دل از همه ی خلق برید
و علی بود که انگشتری اش را بخشید

نیست بالای دو دستان علی دیگر دست
مدح حیدر چه کنم تا که خدا مداح است

مدح حیدر بشنو روی خدا دارد او
فاطمه محور اصحاب کسا دارد او
چو حسن شیر جمل شاه عطا دارد او
چو حسین پادشه کرب و بلا دارد او

زینبی مردتر از از هرچه پسر دارد او
شیر مردی چو ابوالفضل قمر دارد او