نزول رحمتش بود آسمان باران که میبارد

نزول رحمتش بود آسمان باران که میبارد
و یا روی زمین هر باغبانی گل که میکارد

نه مانند علی ، از ابتدای عالم خلقت
کسی مانند قنبر را اگر دارد ، بگو آرد

پیمبر خواست شیعه باشم آنجایی که میفرمود:
خدایا دوست دار آنکه علی را دوست میدارد

به بابایم سپرده مادرم که بچه هایش را
به دست هیچکس جز حیدر کرار نسپارد

تمام دانه دانه ریگ صحراها کم باشد
که تسبیحش کند خلق و صفاتش را بشمارد

سعادت پیش چشم بنده‌ی او چیست جز اینکه
به وقت مرگ سر بر دامن مولاش بگذارد

تمام کوچه‌ها را حس غربت میکند آنکه
نجف ، سمت حرم ، یکبار کرده کوچه ها را رد

ضریح و خوشه‌ی تاکش ، من و حسرت ، من و داغش
آهای ای حضرت دلدار ، این دیوانه دل دارد