می‌روی با رفتنت از آسمان دل می‌بری

    می‌روی با رفتنت از آسمان دل می‌بری

ماه را دنبال خود منزل به منزل می‌بری

 

از میان خارهای تشنه بار درد را

روی دوش صبر با پای پر از گل می‌بری

 

می‌کشی رود زلالی با خودت تا پای شهر

ماهیان تشنه را از روی ساحل می‌بری

 

از دل منظومه‌­ات هفتاد و دو خورشید را

تا کنار بهت چشمان قبایل می‌بری

 

در شب دلواپسی‌­ها با کلام و منطقت

خواب را از کوچه‌های دل‌های غافل می‌بری

 

از صدای هق­‌هق‌ات گوش زمین کر می‌­شود

می‌­روی با رفتنت از آسمان دل می­‌بری