مرا هلال محرّم بسان ابروى دوست

    مرا هلال محرّم بسان ابروى دوست

اشارتى به سوى کربلاى شاه کند

 

خوش! آن دلالت خیرى که جان خسته‌دلى

کشد ز خانۀ تن تا که رو به راه کند

 

به کربلا رود و پس به دیدۀ عبرت

نظر به بى‏‌کسى شاه کم‌سپاه کند

 

براى یارى شه آن‌قدر که بتْواند

روانه فوج پیاپى ز اشک و آه کند

 

ز دیده جوى به دامن همى فرو‌ریزد

چو سرو قدّ على‌اکبرش، نگاه کند

 

ستاره در کف مه بیند و عجب بیند

به شیر‌خواره نظر چون به دست شاه کند

 

یکى به طفل نظر افکنَد، یکى بر آب

یکى نظر به لب خشک آب‏خواه کند

 

شهید تشنه‌لبى در فراتِ خون بیند

نظر به دیدۀ دل، چون به قتلگاه کند

 

اگر مجال شود، یک دو گام بر‌دارد

نظر به جمع پریشان خیمه‌گاه کند