قافله رفته بود و من بیهوش

قافله رفته بود و من بیهوش
روی شن‌زارهای تفتیده

ماه با هر ستاره‌ای می‌گفت:
بی‌صدا باش! تازه خوابیده

قافله رفته بود و در خوابم
عطر شهر مدینه پیچیده

خواب دیدم پدر ز باغ فدک
سیب سرخی برای من چیده

قافله رفته بود ومن بی‌جان
پشت یک بوته خارِ خشکیده

بر وجودم سیاهی صحرا
بذر ترس و هراس پاشیده

قافله رفته بود و من تنها
مضطرب، ناتوان ز فریادی

ماه گفت: ای رقیه! چیزی نیست
خواب بودی ز ناقه افتادی

قافله رفته بود و دلتنگی
قلب من را دوباره رنجانده

باد در گوش ماه دیدم گفت:
طفلکی باز هم که جامانده!

قافله رفته بود و تاول‌ها
مانعی در دویدنم بودند

خستگی، تشنگی، تب بالا
سد راه رسیدنم بودند

قافله رفته بود و می‌دیدم
می‌رسد یک غریبه از آن دور

دیدمش، سایه‌ای هلالی شکل،
چهره‌اش محو هاله‌ای از نور

از نفس‌های تند و بی‌وقفه
وحشت و اضطراب حاکی بود

دیدم او را زنی که تنها بود
چادرش مثل عمه خاکی بود

بغض راه گلوی من را بست
گفتمش من یتیم و تنهایم

بغض زن زودتر شکست وگفت:
دخترم، مادر تو زهرایم