فلک علم، اختر آورده

    فلک علم، اختر آورده

 صدف عشق، گوهر آورده

 

پدر مهربان هستى بین

 پا به دامان مادر آورده

 

فاطمه، بضعه‌ی رسول الله

 باز فرزند دیگر آورده

 

پسرى در جمال و زیبایى

 از مه و مهر، بهتر آورده

 

تا پذیرد کمال، صلح و قیام

 نک حسن را برادر آورده

 

این حسین است آنکه نهضت او

 ریشه‌ی ظلم را درآورده

 

این حسین است آنکه هستى او

 روح وجدان به پیکر آورده

 

من چه گویم مدیح آن که سخن

 در ثنایش پیمبر آورده؟

 

از حسینم من و حسین از من

 این سخن را مکرّر آورده

 

شب شادی است از چه پیغمبر

 اشک در دیدهی تر آورده؟

 

گوش کن این ترانه را که دگر

 خامه‌ی من به دفتر آورده:

 

میوه‌ی باغ سرمدی است حسین

گل سرخ محمّدی است حسین