غبار قرون می‌نشیند

    غبار قرون می‌نشیند

بر صداها و حنجره‌ها

بر نام‌ها و نشان‌ها ...

 

امّا

چشمانِ رخشان تو

خورشید خداست،

که هم‌چنان می‌مانَد سبز ...

که هم‌چنان می‌خوانَد سرخ ...

و هم‌چنان می‌رویاند؛

چشم و

شگفتی و

خورشید ...