عمامه بر می دارم از سر ، حرف دارم

عمامه بر می دارم از سر ، حرف دارم
هر جا بیاید نام مادر حرف دارم

هرچه می آید بر سر ما از سقیفه ست
از غربت بسیار حیدر حرف دارم

از سیلی و دیوار و میخ در بماند
این بار از یک داغ دیگر حرف دارم

مسمومیت آخر گریبانگیر من شد
از نیش زهر و زخم بستر حرف دارم

همراه دارم در لحد عمامه ام را
با یادگاری پیمبر حرف دارم

دیگر خلاصه می کنم درد و دلم را
از کربلا با قلب مضطر حرف دارم

جا ماندم از جان بر کفان لشگر عشق
از قاسم و از عون و جعفر حرف دارم

هم بر جوان اربا اربا گریه کردم
هم از عبا و نعش اکبر حرف دارم

گهواره جنبان میان خیمه بودم
از بی قراری‌های اصغر حرف دارم

سرنیزه‌ها را دیده ام در کشمکش‌ها
از چکمه و پهلو مکرر حرف دارم

ای کشتگان اشک اگر طاقت بیارید
از خنجر و گودی حنجر حرف دارم

گودال از خون خدا یکباره پر شد
از ضربه‌ی سنگین آخر حرف دارم

با چشم خود دیدم چهل تا نعل تازه
از جای سم بر روی پیکر حرف دارم

با آستین پاره عمه روسری ساخت
ای مردم از قحطی معجر حرف دارم