شکفته بر این نهر، دو یاس کوچک

    شکفته بر این نهر، دو یاس کوچک

دو چشم فروزان، دو الماس کوچک

 

دو گنبد به ‌اندازۀ بی‌پناهی

شده کربلایی، به مقیاس کوچک

 

غریبانه آغوش وا می‌کند اشک

به روی لهیبِ یک احساس کوچک

 

چه آرام و سنگین قدم می‌گذارند!

به پاهای مجروح از آماس کوچک

 

کنار فرات، آه! می‌بینی، ای دل!

به خون خفته جسم دو عبّاس کوچک