شب رحمت، شب رأفت ، شب لطف مکرّر شد

شب  رحمت، شب رأفت ، شب لطف مکرّر شد
زمین از مقدم این گل معطّر شد منوّر شد

ملائک صف به صف تبریک می گفتند احمد را 
علی لبخند می زد حضرت صدیقه مادر شد 

به روی شهپر جبریل تا روی زمین آمد
سپس گهواره اش دست علی ، دوش پیمبر شد

نفس هایش معظّم کرده شعبان المعظّم را 
چه نعمت ها که در این شب به لطف او مقدّر شد

به عمری سجده و ذکر و دعا درمان نشد دردش
که فطرس از پر قنداقه ی او صاحب پر شد

نگاهش زندگی بخشید حرّ بن ریاحی را
به او هر کس که خوب عرض ارادت کرد ابوذر شد

تمام انبیا در حسرت شأن و مقام او
چه مولودی که مادر فاطمه، باباش حیدر شد

پیمبر بوسه می زد دم به دم دست و دهانش را
نمی دانم چرا روز تولد چشم او تر شد