شب جمعه کنار شش گوشه

     شب جمعه کنار شش گوشه

دل من حالت عجیبی داشت

می‌شنیدم صدای قلبم را

چشم من حس بی شکیبی داشت

 

حرمش از ملائکه پر بود

انبیا در طواف شش گوشه

و ثواب هزار حج را داشت

به خدا هر طواف شش گوشه

 

شب جمعه ضریح اطهر او

غرق نور حضور فاطمه بود

به خودم آمدم و فهمیدم

بر لبم این نوا و زمزمه بود:

 

«شب‌های جمعه فاطمه، با اضطراب و واهمه

آید به دشت کربلا، گردد به دور خیمه‌ها

گوید حسین من چه شد؟ نور دو عین من چه شد؟»

 

سمت پائین پا که می‌رفتم

ناگهان چشم‌های من تر شد

آنقدر اشک ریخت تا آخر

روضه‌خوان علی اکبر شد

 

یک به یک گفت روضه‌ها را تا

پای شش‌گوشه از نفس افتاد

آه گویا کنار پیکر او

حضرت عشق ناله سر می‌داد:

 

«جوانان بنی‌هاشم بیایید

علی را بر در خیمه رسانید»

 

از نگاه پر از تلاطم من

زمزم عشق و اشک جاری شد

آه از خیمه تا کنار فرات

عطش و داغ مشک جاری شد

 

خنکای شریعه هم می‌خواند

دم به دم از غریبی سقا

هم نفس با صدای موج فرات

مادری دم گرفته بود آنجا:

 

«سقای دشت کربلا اباالفضل

دستش شده از تن جدا اباالفضل»

 

آن طرف‌تر نگاه می‌کردم

شکوه و اشک و ناله و گله را

می‌شنیدم کنار غربت تلّ

دم به دم ضجه‌های سلسله را

 

ناگهان در حوالی گودال

محفل گریه‌های زینب شد

زینب آمد کنار شش‌گوشه

کربلا کربلای زینب شد

 

رفت قلبم کنار بالا سر

آه انگار سر به پیکر نیست

همۀ کائنات می‌لرزند

گوش کن این صدای خواهر نیست؟

 

«این کشتۀ فتاده به هامون حسین توست

این صید دست و پا زده در خون حسین توست»

 

بانگ ندبه مرا به خود آورد

صبح جمعه رسیده بود از راه

دل من داشت «العجل» می‌خواند

در کنار ضریح ثارالله