سیزده ساله جوانی که گل باغ ولاست

سیزده ساله جوانی که گل باغ ولاست
قمر نجمه و شمس الشرف کرب و بلاست

نورِ او ناب تر از رنگ عقیق یمنی است
پرورش یافته‌ی مکتب ناب حسنی است

طینتش نور و لبش کوثر و قدش طوباست
نوۀ حیدر کرار و عزیز زهراست

نور از روی جبینش به فلک می تابد
مهر ایمان و یقینش به فلک می تابد

نوجوانی که به پیران جهان راهبر است
یم ایثار و وفا را صدفی پر گُهَر است

داشت جامی به کف از جام وفا زرین تر
اشتیاقش به شهادت ز عسل شیرین تر

نامۀ مرد جمل را به روی دست گرفت
سیزده جام عسل را به روی دست گرفت

بغض پنجه به دل و راه گلویش می زد
بس که او بوسه به دستان عمویش می زد

گفت دانی به شما عشق و ارادت دارم
ای عموجان به دلم شوق شهادت دارم

ای کریمی که کرم هست تو را عادت و خو
با من ای جان عمو حرف نرفتن تو مگو

هر دو نذر حرم دوست متاعی کردند
هر دو با ناله و گریه چه وداعی کردند

همه دیدند مه چاردهی سرزده است
با نقابی که به رویش زده او آمده است

آمد و جن و ملک را به تماشا انداخت
«کوه طوفان زده را یک تنه ازپا انداخت»

بس که بردمیسره و میمنۀ لشگر تاخت
همه را یاد ابرمرد جمل می انداخت

کوفیان بار دگر حیله و نیرنگ زدند
وای از آن لحظه که بر او همگی سنگ زدند

با همان دست که بر جسم حسن تیر زدند
شب پرستان به تنش نیزه و شمشیر زدند

موج زد لشکر و دیدند دگر قاسم نیست
استخوانی به تمامی تنش سالم نیست

عشق می گفت حسین بن علی را بشتاب
یک صدا گفت عمو قاسم خود را دریاب

باغبان دید گلش پرپر و پامال شده
بسملی روی زمین بی پر و بی بال شده

ای «وفایی» چه بگویم که حسین از آن دشت
با تن او به چه حالی به حرم بر می گشت