سلام بر مادر ياس بهشت

سلام بر مادر ياس بهشت
گل تو را خدا چه نيكو سرشت 

مطلع شعر شور ام البنين
قصيدهی شعور ام البنين  

اى نفست گرم ‏تر از آفتاب
 پرده نشين حرم بوتراب 

حضرت حيدر به تو دلباخته
خانه‌ی خود بهر تو پرداخته 

شأن تو بس كه دلبر حيدرى
 شانه به شانه‌ی على مى‏پرى 

فاطمه‌ی دوم بيت الولى 
قلب تو از عشق و صفا صيقلى 

از تو شكوفا گل باغ يقين 
روشنى و چشم و چراغ يقين 

رونق كاشانه‌ی مولی شدى
 مادر بچه‏‌هاى زهرا شدى 

كنيز آيه‏‌هاى كوثر شدى 
 فاطمه‌ی ديگر حيدر شدى 

همسر و همسفره‌ی شاه عرب
دامنت آسمان ماه ادب 

ادب ز سينه‌ی تو نوشيد شير
 كه شد چنين شكوهمند و دلير 

تو پرورش داده ‏اى عباس را 
 شور و شعور و عشق و احساس را 

نوكر آل فاطمه خواندی اش
 دور سر حسين چرخاندی اش

چهار لاله ات فدايى شدند
چه عاشقانه كربلايى شدند 

چو قافله سوى مدينه آمد 
به اشك و آه و سوز سينه آمد  

بشير ، شعر داغ را جار زد
 خزان باغ عشق را زار زد 

زينب تو نواى غم ساز كرد 
 براى تو سفره ی دل باز كرد 

براى تو تمام ماجرا گفت
 حماسه ی شهود لاله‏ ها گفت 

گفت كه عباس تو بى دست شد
ساقى از جام عطش مست شد 

براى تو روضه ی علقمه خواند
ز غربت يوسف فاطمه خواند 

روضه ی قتلگاه را شنيدى
 چه سخت آه از جگرت كشيدى 

اگر چه داغدار سقا شدى
 گريه كن حسين زهرا شدى 

به سوگ آن شهيد بى سر ، حسين
ناله زدى : غريب مادر حسين 

بقيع ، شاهد غم و سوز تو 
روضه و اشك ، كار هر روز تو 

پيكر لاله‏ هاى خود نديدى
شكل چهار قبر مى‏كشيدى 

كنار هر كدام مى‏ نشستى
ز صبح تا به شام مى‏ نشستى 

ز روضه ی تو قلب سنگ آب شد 
 كه دشمن تو نيز بى تاب شد 

سوختى و سوختى و سوختى
 مدينه را به ناله افروختى 

اگر چه داغ روى داغ ديدى
 به چشم خود خزان باغ ديدى 

نخورده‏اى سيلى و تازيانه
دفن نشد پيكر تو شبانه 

چه گويم از على و غربت او
سوخت مدينه از حكايت او 

زخم دل شكسته ‏اش نمك خورد
فاطمه‌ی اول او كتك خورد 

شبانه از خانه غريبانه رفت
شكسته و سوخته پروانه رفت