سلام باد به اخلاص مجمعُ الجُهَنى!

    سلام باد به اخلاص مجمعُ الجُهَنى!

 دلاورى ز قرای جُهینه و مدنى

 

ببست عهد به مولاى خود به جان‌بازى

 شکست نفس خود از امتحان خودشکنى

 

چو با حسین درآمد به دشت کرببلا

 گذشت از من و ما و نکرد ما و منى

 

به کربلا، شب عاشور تا جدا گشتند

 جماعت صمدى از جماعت وَثَنى

 

بمانْد در صف اصحاب عشق و آزادى

 نکرد پشت به مولاى خود چو قوم دنى

 

گذشت از سر و جان در ره ولىّ خدا

 که داشت در گرو عشق او سرىّ و تنى

 

بمانْد تا که امامش از او رضا باشد

که ماندنى است همه تا خدا، خدا باشد