سفره ات جمع شد و باز

سفره ات جمع شد و باز ، گدا پشت در است
باز کن در به رویم ، آبرویم در خطر است

تو کشیدی چقدر زحمت مهمان ها را
اسم مهمان تو دیگر پس از این رهگذر است

همه رفتند و من بی سر و پا جاماندم
آنکه آلوده و بی کس شده این یک نفر است

آشِناها چقدر بر سر من داد زدند
بسکه این بنده ی تو وقت گناهان قَدَر است

دست خالی مرا هیچ رفیقی نگرفت
خرج بیچارگی ام گردن این چشم تر است

کمکم کن که زمین خوردن من نزدیک است
آنچه که وزر و وبالم شده این زخم پر است

باز ذکرم شده امشب بعلیِِ بعلی
چکنم ! هر قسمی غیر علی جان ضرر است

می رسد وقت سحر ، عطر و بوی کرب و   بلا 
هر نسیمی که می آید طرفم خوش خبر است

من فدای غم چشمان اباعبدالله
که مویش دورِ دو دست عدوی خیره سر است

مادرش کاسه ی آبی ته گوال آورد
آه ! چشمش به لب خاکی و خشک پسر است

گفت اگرچه ز در خانه لگد خوردم من
چکمه ی قاتل تو باعث درد کمر است