سرسبزى بهشت ز بستان کربلاست

    سرسبزى بهشت ز بستان کربلاست

 میعادگاه عشق، بیابان کربلاست

 

گر بستر زمین شده از زیر کعبه پهن

 کون و مکان چو گوى به میدان کربلاست

 

لرزد ز بیم، پیکر اهریمنان مدام

 در هر کجا که نام سلیمان کربلاست

 

دیوانه‌اى که فخر ز دیوانگى کند

 دیوانه‌ی حسین و شهیدان کربلاست

 

آزادگىّ و همّت هفتاد و دو شهید

 با خطّ خون نوشته به ایوان کربلاست

 

راز بزرگوارى این کعبه بر حرم

 در دست‌هاى ساقى عطشان کربلاست

 

تمثال روى شبه رسول خدا، على

 شب، ماه و روز، مهر درخشان کربلاست

 

با آفت سَموم خزان و تَموزها

 اصغر هنوز نوگل خندان کربلاست

 

چند از پى طبیب و دوا می‌روى؟ بیا

 داروى درد، خاک شهیدان کربلاست

 

تا جان رود ز دست، «مؤیّد» نهاده سر

 بر درگه حسین که جانان کربلاست