ساقیا بوی نسیم سحری ما را بس

ساقیا بوی نسیم سحری ما را بس
در همین حد که نمودی نظری ما را بس

حاجت ازدل نگذشته تو روا می‌سازی
از گرفتاری ما باخبری ما را بس

مثل هر بار اگر باز بزرگی بکنی
بار افتاده‌ی ما را بخری ما را بس

شوری اشک، چشیدم و نمک‌گیر شدیم
داده‌ای نیمه شب چشم تری ما را بس

ناخداگاه مقیم در میخانه شدیم
جای دادی به گدایی گذری ما را بس

فاطمه دید و پسندید و خرید این همه عمر
با تولّای علی شد سپری ما را بس

شیعه‌ی حیدر کرار شدیم و برِ ما
همسر فاطمه کرده پدری ما را بس

بوسه دارد کف نعلین علی که نورش
می‌کند در رخ ما جلوه‌گری ما را بس

جان ارباب قسم‌، این دلمان تنگ شده
یک سفر کرببلا هم ببری ما را بس

همه را مثل جوادت تو بغل می‌گیری
چقدر خوب تو کردی پدری ما را بس

عاقبت حاجت ما نیز روا خواهد شد
خاک ما گوشه‌ای از کرببلا خواهد شد