رنگِ سپید شهر و به رنگِ سپید دل
حسین ایمانیپسندیدن0
بازدید5
رنگِ سپید شهر و به رنگِ سپید دل گویا در آمدهَست به رنگِ امید دل مهمان شده به شامِ دلم ماهِ چاٰرده یک آسمان ستاره به چهره کشید دل یک آسمان درخشش و یک کهکشان شکوه با اشکِ شوقِ چشم فلک را خرید دل مرغی شد از شعف دل و در آسمانِ عشق از سینه تا مدینهیِ احمد پرید دل از دامنِ سمانه و از مصدرِ جواد دلدار آمد و زِ قدومش شد عید دل ای راه و اِی صراطِ حق و رهنمایِ عشق هادیِ راهِ وصلِ خدا منتهایِ عشق ای معنیِ حقیقیِ وَالشَّمسِ وَالضُّحیٰ دردم زِ یاد رفت که دارویم از شما نذرِ شما زبان و دل و نذرتان وجود احوالِ من خوش است چو میگویم از شما میگویم از شما که امیرِ مُسلّمید گمگشتهام طریقت وُ ره جویم از شما ای سبطِ شاهِ طوس الا صاحبَالنُّفوس ساحر شدم نَه شاعر و جادویم از شما بیآبرو نِیاَم که محبِّ شما شدم سمتم صراطِ حیدری و سویم از شما من سائلم ولی زِ سلاطین فراترم مفتونِ عشقِ هادیام و از مَلک سرم