دوباره حضرت سقا هوای دریا کرد

    دوباره حضرت سقا هوای دریا کرد

به روی دوش خودش مشک خشک را جا کرد

 

دلش پر از غم و آتش ولی از ابروهاش

برای دلخوشی کودکان گره وا کرد

 

سوار اسب سفیدش و رفت تا دریا

سکینه با نگرانی فقط تماشا کرد

 

که حیدرانه عمویش چطور می‌جنگید

که در میانۀ میدان چطور غوغا کرد

 

رسید تا لب آب فرات و یک لحظه

دلش عجیب هوای نگاه زهرا کرد

 

که آب مهریۀ بی‌بدیل زهرا بود

و غیض کرد و نگاهی به سوی آنها کرد

 

نشست بر لب ساحل نگاه پر دُر کرد

نداشت فرصتی و مشک آب را پر کرد

 

وزید مثل نسیمی به سمت نخلستان

درون سینه پر از عشق و بر لبش قرآن

 

درخت اشک برایش همیشه بر دارد

همیشه زحمت سقای ما ثمر دارد

 

درخت عشق شد و از میان دود آمد

یکی تبر شد و بر شاخه‌اش فرود آمد

 

به چله رفته هزاران هزار تیر سیاه

نشانه رفت به سمتش تمام خیل سپاه

 

که تیر تشنه رسید از کمان یک نامرد

و راه را به دل نرم مشک پیدا کرد

 

نگاه آخر سقا رباب را می‌دید

و قطره قطره فرود سراب را می‌دید

 

که تیر آمد در شرم چشم او جان داد

به قتل عاشق دلخسته عشق، فرمان داد

 

عمود آمد و این قصه را دگرگون کرد

خسوف شد همه جا را شفق پر از خون کرد

 

به گوش دشت نشسته صدای ادراک اخا

شکست از کمرش کوه غصه‌ها اما ...