دوباره بغض گرفته گلوی جان مرا

دوباره بغض گرفته گلوی جان مرا
زدند پیش نگاهم زن جوان مرا

به خانه صورت یاس مرا کتک زده اند
صبور بودم و صبر مرا محک زده اند

زن رشیده‌ی من را خمیده کردند آه
میان خانه‌ام او را شهیده کردند آه

چقدر مردم شهر مدینه نامردند
مقابل حرم وحی، هیزم آوردند

چگونه فاطمه ام زیر دست و پا افتاد
به درب خانه لگد خورد و بی هوا افتاد

چهل نفر گل باغ مرا لگد کردند
به آیه‌های الهی چقدر بد کردند

میان کوچه می آمد برای یاری من
مغیره طعنه زد آنجا به بی‌قراری من

به جای هر که در آن روز هم نبود، زدند
برای آنکه شود بازویش کبود، زدند

همین که زنده ام اکنون، نشان صبر من است
مقابلم به خدا قبر او نه! قبر من است…