در صف کرببلا جان جهان را کشتند

    در صف کرببلا جان جهان را کشتند

 سبب خلقت پیدا و نهان را کشتند

 

یک جهان اهرمن از کین به هواى زر و سیم

 جمع گردیده، سلیمان زمان را کشتند

 

مردمى سفله و نامرد به دستور یزید

 روح مردانگى و عدل و امان را کشتند

 

گردباد ستم انگیخته از هر طرفى

 شمع پرتوفکن کون و مکان را کشتند

 

ره باطل بگزیدند و به نیرنگ و ستم

 آن ز حق بی‌خبران، حق‌طلبان را کشتند

 

قامت پیر فلک خم شد از این داغ گران

 که على‌اکبر و عبّاس جوان را کشتند

 

آه از آن قوم مسلمان که پى خواهش نفس

 پسر دختر پیغمبرشان را کشتند!

 

عالمى سوخت از این غم که در آغوش پدر

 کودک تشنه‌ی بیتاب و توان را کشتند

 

حرم محترمش را به اسارت بردند

 بعد از آنی که همه پیر و جوان را کشتند

 

دلش آغشته به خون است «مؤیّد» زین غم

که به صحراى بلا، جان جهان را کشتند