در شعلۀ نگاه تو، نقشی نبست آب     

    در شعلۀ نگاه تو، نقشی نبست آب     

موج هزار آینه در خود شکست آب


زان لعل لب که جوش زد از آتش عطش    

درگیر و دار حادثه، طرفی نبست آب

 

برخاست از فرات شراری، کز التهاب    

آتش به جان فکند ز بالا و پست آب


مشک از شهاب تیر ستم، سینه چون صدف    

بگشود و ریخت گوهر و در خون نشست آب


تا شد قلم دو دست علمدار و آب ریخت    

نالید جبرئیل که: ای وای! دست! آب


تا شبنمی رسد به گلستان مصطفی  

همچون سپند از جگر مشک، جست آب


اما دریغ و درد که چون صید خورده تیر    

بال و پری به هم زد و در خون نشست آب


ساقی به ساغری ز عطش، آتش آفرید     

افشاند بر کرانه عهد الست، آب


در حیرتم بر اهل حرم از چه شد حرام    

با آن که مهر فاطمه بوده ست و هست، آب