در رواقِ عشق روشن میکنی فانوس را
مهران ساغریپسندیدن0
بازدید3
در رواقِ عشق روشن میکنی فانوس را آسمانی میکنی پروانهی محبوس را کنجِ خلوتگاهِ خود آرام خوابیدی ولی ... نور باران کرده ای ویرانههای توس را در میانِ پیچِ گیسوی پریشانِ تو چیست ؟ میدهد بر عاشقان آرامشی محسوس را قطره را می پروری در جویبارِ صحنِ خود ... تا بفهمد لذّتِ آغوشِ اقیانوس را آسمان با گنبدِ زردت تلاقی می کند ... تا ببوسد دم به دم این قبّهی مرصوص را شک ندارم لطفِ حق اصلاً شما را آفرید ... تا که باشی مرهمی این مردمِ مأیوس را هر کسی را در جهان سهمی مقدّر داده اند قسمتِ ما کرد گردون هشتمین طاووس را