در آفتاب تو انوار کبریاست مدینه

در آفتاب تو انوار کبریاست مدینه
به سویت از همه سو چشم انبیاست مدینه

اگر چه غریبی نشسته بر در و بامت
هماره با دل ما نامت آشناست مدینه

تو همچو حلقه‌ی انگشتر و نگین شریفت
تن مقدس پیغمبر خداست مدینه

به بیت فاطمه و باب جبرئیل تو سوگند
تو قبله‌ی دل مایی خدا گواست مدینه

به هر طرف که نهم روی خویش روی دل
به مسجد الّنبی و مسجد قباست مدینه

هنوز چشم تو محو است بر نماز محمّد
هنوز بانگ بلالت به گوش ماست مدینه

هنوز از جگر نخل سبزهای تو بر پا
صدای ناله‌ی العفو مرتضاست مدینه

هنوز از نفس جبرئیل، گوش دلت را
نوای روح برانگیز هل اتاست مدینه

نیازمند به ناز طبیب نیست وجودم
که در نسیم مسیحایی ات شفاست مدینه

کجا به خاک بقیعت نشسته یوسف زهرا؟
که گرم زمزمه و ناله‌ی دعاست مدینه

به اشک دیده‌ی مهدی به خون سینه ی زهرا
مزار فاطمه و محسنش کجاست مدینه؟

صدای ناله ای از کوچه می رسد به گمانم
صدای ناله‌ی جانسوز مجتباست مدینه

چرا خراب نگشتی در آن غروب غم افزا؟
که فاطمه ز خدا مرگ خویش خواست مدینه

به آفتاب تو نقش است جای ضربت سیلی
که روز تو چو شب تیره غم افزاست مدینه

سؤال می کنم از تو بگو به حق پیمبر
به روی فاطمه سیلی زدن رواست مدینه؟

سرشک دیده‌ی مولا گذشت از سر هستی
اگر چه گریه‌ی او در تو بی صداست مدینه