دارد به دل صلابت کوه شکیب را

    دارد به دل صلابت کوه شکیب را

از لحظه‌ای که بوسه زده زخم سیب را

 

با اقتدار فاطمی خود رقم زده

در کربلا حماسۀ أمن یجیب را

 

با کاروان نیزه چهل منزل آمده

این راه پر فراز بدون نشیب را

 

کوبید صبح قافله بر طبل روزگار

رسوایی اهالی شامِ فریب را

 

با خطبه‌های ناله و اشکش غروب‌ها

تفسیر کرد غربت شیب الخضیب را

 

شد لاله‌پوش معجرش از حسرت فراق

تا دید روی نیزه نگاه طبیب را

 

جانش رسید بر لبش از دست خیزران

طاقت نداشت طعنۀ تلخ رقیب را

 

می‌ریخت عطر سیب نفس‌های خسته‌اش

در جان باغ وعدۀ صبحی قریب را