خدا از عرش، نازل کرد، رودِ کوثر خود را

خدا از عرش، نازل کرد، رودِ کوثر خود را
همین که دید، کام تشنه‌ی پیغمبر خود را

قیامت آمده؛ قبل از قیامِ صورِ اسرافیل 
خدا رو کرده از آغازِ خلقت محشر خود را 

زمین پرواز کرد از خاک، تا افلاک، با زهرا
تماشا کرد، با ناباوری دور و بر خود را

میان رحل دستش بوسه‌باران می‌شود قرآن 
پدر وقتی که می‌بوسد دهانِ دختر خود را

یتیمی سخت بود؛ اما به پایان آمد این سختی
یتیمِ مکه در آغوش، دارد مادر خود را

پدر می‌گفت، می‌دانی دلیلِ خلقتم هستی ؟!
تکان می‌داد، با لبخند، زهرایش سر خود را

سلامی رونمایش شد؛ برای اولین دیدار
امیرالمؤمنین تا دید، روی همسر خود را

زبانِ شاعران لال است، در توصیف سِرُّالله
معطر می‌کنند از نامِ زهرا دفتر خود را