حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را
به خون نشانده دل دودمان آدم را

غم تو موهبت کبریاست در دل من
نمی‌دهم به سرور بهشت این غم را

غبار ماتم تو آبرو به من بخشید
به عالمی ندهم این غبار ماتم را

زمان به یاد عزایت محرم است حسین
اگرچه شور دگر داده ای محرم را

اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم
هزار بار بمیرم نبینم آن دم را

گدای دولت عشقم که فرق بسیار است
گدای دولت عشق و گدای درهم را

به نیم قطره ی اشک محبّتت ندهم
اگر دهند به دستم تمام عالم را

محبّت تو بود رشته ی نجات مرا
رها نمی‌کنم این ریسمان محکم را

گناهکارم و یک عمر چشم گریانم
به زخم‌های تو تقدیم کرده مرهم را

به یُمن گریه برای تو روز محشر هم
خموش می‌کنم از اشک خود جهنم را

سخن ز سوز دلت با که می توان گفتن
که سوختی دل بیگانگان را و مَحرم را

نشست تخت سلیمان به خون چو یاد آورد
حدیث قتلگه و ساربان و خاتم را

سپهر از چه نشد پاره پاره آن ساعت
که نقش خاک زمین دید عرش اعظم را

روا نبود که امّت به سر بریدن تو
دهند اجر رسالت رسول خاتم را

بنات فاطمه را بانگ العطش بر چرخ
به جای آب بجوشد ز سینه خون یم را

لب از ثنات نگیرد دمی، اگر ببُرند
هزار مرتبه دست و زبان «میثم» را