تو دست شسته‌ای ای عشق، از ملال خودت

    تو دست شسته‌ای ای عشق، از ملال خودت

حسین، دغدغه‌ات بود و بی خیال خودت

 

حسین، حرّی اگر داشت، من تو را حرّم!

ببند زخم سرم را به دستمال خودت

 

هرآنچه هست در این سینه، از تفضل توست

به غیر مال خودت هرچه هست مال خودت

 

کسی ز عهدۀ این روضه، برنمی‌آید

خودت به روضه بیا گریه کن به حال خودت

 

عجیب نیست به یاد رباب می‌افتم

ز بس که طعنه شنیدی تو از عیال خودت