به دریا می‌برد یک جرعه از اندوه جانش را

    به دریا می‌برد یک جرعه از اندوه جانش را

که قدری پر کند مشک و بنوشد شوکرانش را

 

و مشتی غیرت از دستش درون آب می‌ریزد

معطر می‌کند دریا از او طعم دهانش را

 

نگاهی کرد بر ماه و دچار جزر و مد شد تا

ببوسد آب با گریه ترک‌های لبانش را

 

به دندان می‌برد سهمی کم از مهریۀ مادر

و دشمن تیر می‌کارد درآرد خرج نانش را

 

به سجده می‌رود مشک پر از دلواپسی و غم

و می‌بیند که خورده خار و خس اشک روانش را

 

***

 

به گوش باغ پیچیده طنین شیهه ­ طوفان

لگد کردند اسبان دسته‌گل‌های جوانش را

 

کفن شد دامن خشک بیابان و عجب اینکه

خودش دریا ولی لب تشنه پس داد امتحانش را

 

پس از این واقعه هفت آسمان از خشم می‌لرزید

فرو ریزد بمیراند زمین و ساکنانش را ...

 

***

 

سپرده مرد دستش را ستونی از زمین باشد

خدا هم از سر لطفش نریزد آسمانش را ...