به دریا آشنا کن خاک خشک این طرف‌ها را

    به دریا آشنا کن خاک خشک این طرف‌ها را

پر از درّ وجودت کن دل سرد صدف‌ها را

 

برو ای مرد، دریا چشم در راه است مشکت را

بیاور تا سکوت خیمه‌­های بی‌رمق، شور و شعف‌ها را

 

صدای گرگ‌های صف به‌صف از دور می­‌آید

برو آهوی صحرایی به هم آشوب صف‌ها را

 

یتیمانی که تا دیروز فرزند علی بودند ...

همین‌هایند حتماً دیده­ای این ناخلف‌ها را

 

دو دستت را ببر با خود نگاه خسته‌ات را هم

مهیّا کن برای تیر نامردان هدف‌ها را

 

میان تیغ‌ها و نیزه‌ها جشنی شده برپا

به گوش بادها پیچانده ضرب‌آهنگ دف‌ها را

 

همیشه رو به ساحل می‌برند امواج سرگردان

برای دیدن لب‌های بی‌تابت صدف‌ها را