بــار غــم فــرود آمــد در زمیـن مــاریه باز
شیخ محمد حسین غروی اصفهانی (مفتقر)پسندیدن0
بازدید1K
بــار غــم فــرود آمــد در زمیـن مــاریه باز یا که کــاروان حجـــاز هــرچه غصّه بــود آمد دلخــراش و سینــه گداز در حــریم محـــرم راز بود شــور رستــاخیـز یا نـوای غــم زدگــان حلقـۀ ستــم زدگـــان هـــر دلــی ز غــــم لبــریــز، داد راز و نیــاز بــا شــه غــریب نـــواز نوگلی چو غنچه شکفت، نغمه زد چو بلبل زار زار همچــو مـرغ هــزار با پــدر به زاری گفت کآمده به سوز و گــداز پــروریدۀ تــو به نـــاز خــارِ پای مــا بنگر، خــواریِ اسیــران بیـن حــال دستگیــران بین چــون کبــوتــر بی پر غرقه خون ز پنجه باز نیمــه جــان ز رنج دراز بانــوان دل بریــان، در کمنــد اهــل ستــم زیــر بنــد اهــل ستــم روی اشتــر عریــان، نه عمــاری و نه جهـاز صبح و شام، در تک و تاز کودکــان خونیــن دل همچو گوی سرگشته یا چــو بخت بــرگشتــه دشمنــان سنگین دل هریک از نشیب و فراز همچــو تیــر خورده گراز شــامِ ماتــم ما بود صبحِ عیدِ مــردمِ شــام آه از آن گــــروه لئــــام مــرکز تمــاشــا بود بانــوان میــر حجـــاز بــا نقــاره و دف و ســـاز از یزیـد و آن محفل، دل لبالب از خون است دیــده رود جیحون است ما غمین و او خوشدل، او به تخت زر به فراز ما چــو سیــم در دمِ گـاز کعبه را شکست افتـاد زآنچه رفت بـرســر تو ز آنچــه دیــده گـوهــر تو دست بـت پــرست افتاد قبلۀ دعـــا و نمــاز « مفتقِر»، بســوز و بســـاز