بس که به دل دارم آرزوی ابوالفضل

    بس که به دل دارم آرزوی ابوالفضل

مرغ دلم شد اسیر موی ابوالفضل

 

جنّت و رضوان و حور و کوثر و غلمان

هست همه آیتی ز خوی ابوالفضل

 

نور دل حیدر‌ است و شمع شهیدان

مظهر حقّ است نور روی ابوالفضل

 

شمس و قمر شد خجل ز نور جمالش

مشک ختن، شمّه‌ای ز بوی ابوالفضل

 

جملۀ پیغمبران به روز قیامت

بهر شفاعت به جستجوی ابوالفضل

 

خالق اعظم، گناه خلق دو عالم

جمله ببخشد به ابروی ابوالفضل

 

جرم و گنه گر بُوَد ز کوه، فزون‌تر

عفو نماید به گفتگوی ابوالفضل

 

ای دل! اگر طالب جنان و بهشتی

خلد برین است خاک کوی ابوالفضل

 

این دل «فرخنده» هم‌چو طایر قدسی[1]

بال زند متّصل به سوی ابوالفضل

 

 


[1]. نسخۀ مرجع: طایر قدس (با توجّه به وزن شعر تصحیح شد).