باید زمین کربلایت دیدنی باشد

    باید زمین کربلایت دیدنی باشد

شش‌گوشه‌اش از عمق جان بوسیدنی باشد

 

پیراهن صدپاره‌ات بر شانه‌های باد

هر روز بیش از پیش‌ها بوییدنی باشد

 

ابر عقیل چشم‌­های خشک و بی­‌حاصل

با آذرخش نام تو باریدنی باشد

 

حتی دهان داس‌ها هم آب می‌افتد

وقتی‌که گندم‌های دشتت چیدنی باشد

 

خونی که از لب‌های طفلی می‌شود جاری

باید به قلب آسمان، پاشیدنی باشد

 

یادت گل‌سرخی شود؛ تا زندگی جاریست

هر روز بین خارها روییدنی باشد

 

در سینه جا دادی شگفتی‌های عالم را

حالا چگونه قصّه‌ات فهمیدنی باشد؟