باز هم در مدینه غوغا بود
حسین ایمانیپسندیدن0
بازدید89
باز هم در مدینه غوغا بود باز آتش به فکرِ سوزاندن باز دستِ امامِ ما بسته باز هم آه و ناله و شیون بارِ دیگر عذاب بود و امیر کینه بود و شقایقی عاشق حملهیِ فتنه بر اهالیِ عشق غربت و حالِ خانهیِ صادق آسمان میکشید آهی سرد به اسارت امام را بردند پابرهنه بدونِ عمّامه در پیِ اسبِ ناسزا بردند بزن امّا به من کنایه نزن کوچه جایی برایِ همهمه نیست طاقتِ هر مصیبتی دارم تابِ بد گفتنَت به فاطمه نیست باز هم شهر و کینه و شعله رهبرِ دین عذاب میبیند وای زینب نوایِ لبهایش غمِ بزمِ شراب میبیند پابرهنه تو میروی امّا .... خار در کوچهها نَروئیده خانهات مثلِ خیمه سوخته نَه .... دخترِ کوچکت نترسیده تو غریبی ولی به سینهیِ تو چکمهیِ سینه جا نمیگیرد خنجری نیست رویِ حلقومت در حرم کودکی نمیمیرد جگرت پاره پاره شد امّا ..... نشده اهلِ بیتَت آواره حسرتِ دشمنت غنیمت نیست گوشِ دردانهات نشد پاره مَحرمت پیشِ چشمِ نامحرم نَنِشسته به ناقهیِ عریان بدنِ بیسر و برهنهیِ تو زیرِ سُمِها نمانده در میدان روضه یعنی حسین در گودال روضه یعنی حریمِ سرگردان حنجرِ ساربان و انگشتر دامن و مویِ دختری سوزان روضه یعنی غروبِ عاشورا زینب و کاروانِ بیسالار جا گرفته به رویِ نیزه سری شده دنیا به رویِ سر آوار روضه یعنی بقیعِ بیزائر حرمی خاکی و عجیب و غریب شبِ جمعه حریمِ اربابم بویِ یاس و شمیمِ نرگس و سیب چه مدینه چه کربلا چه دلم غزلِ انتظار میخوانیم تا ظهورِ نگار هر جمعه به خدا بیقرار میمانیم بیقرارِ تقاصِ یاسِ کبود بیقرارِ بقیعِ غمباریم از اهالیِ مکتبِ صادق بیقرارِ ظهورِ دلداریم