باد را زلف بید می‌فهمد

    باد را زلف بید می‌فهمد

چون به هر سو وزید می‌فهمد

 

خم زلف مراد را در شب

چشم‌های مرید می‌فهمد

 

سطح فقه امام صادق را

عمق فقه جدید می‌فهمد

 

ما که نه، حرمت عزای تو را

مرجعی چون وحید می‌فهمد

 

روضه‌های شهیده را تنها

آنکه خود شد شهید، می‌فهمد

 

هتک حرمت به قفل درها را

در حقیقت کلید می‌فهمد

 

عمق این روضه را هرآنکس که

گشت مویش سپید می‌فهمد

 

روضۀ زهر و روضۀ در را

هرکه شد نا امید می‌فهمد

 

غم ناموس و کوچه را قطعاً

آنکه رنگش پرید می‌فهمد

 

اثر زهر را دهان زیر

آفتاب شدید می‌فهمد

 

طعم گودال را به حجرۀ خویش

هرکه هی پا کشید می‌فهمد