با هجر تو ما تجربه کردیم خزان را

با هجر تو ما تجربه کردیم خزان را
آورده به لب،غصه‌ی دوری تو جان را

خیلی نگرانم تو بیایی و نباشم
آرام نما قلب منِ دل نگران را

رزق همه‌ی عالم امکان به ید توست
«سائل نخورد ثانیه ای غصه ی نان را

شیرینیِ اسم تو چه شوری به سر انداخت
فرهاد کند،عشق تو شیرین صفتان را

تو یوسف زهرایی و گر رخ بنمایی
صد یوسف مصری بِکُند تخته دکان را

چشمان تو شد تیر و دل ما هدفت شد
صیاد،معطل نکن اینقدر کمان را

تحت علمت هستم و تخت است خیالم
صد شکر،خدا داده به من کهف امان را

گفت حافظ شیراز تویی حافظ دنیا
یارب برسان خسرو شیرین دهنان را

آقا نجفی؟سامره ای؟کرب و بلایی؟
تا کی بشماریم فقط حدس و گمان را

نگذار که ما جاهل و گمراه بمیریم
تا کی نشِناسیم تو آقای زمان را

شیعه به خدا گشته گرفتار،تو برگرد
ای گل پسر فاطمه دریاب جهان را

ای منتقم فاطمه ما چشم به راهیم
برگرد و بسوزان تو فلانی و فلان را

برگرد تورا جان همان دخترکی که
میخورْد به همراه کتک زخم زبان را

می‌گفت پدر طُرِّه‌ی گیسوت بهم ریخت
تا حشر نبخشم به خدا شمر و سنان را

از عمه شنیدم وسط مجلس اغیار
یا حضرت منان برسان مهدی مان را