با مدحِ شما لب به سخن وا کردم
حسین ایمانیپسندیدن0
بازدید46
با مدحِ شما لب به سخن وا کردم قَد قامتِ طاقِ آسمان تا کردم با بردنِ نامِ تو نفس ناب شده قفلِ دلِ من به عرش قلّاب شده بی تو پرِ گمراهیام و تاریکم همراهِ تو باشم به خدا نزدیکم از روزِ ازل پنجره فولادیام جیرهخورِ عشقِ سفرهیِ هادیام ای نورِ دو دیدهیِ جواد أدرکنی فرماندهیِ هر قلب و فؤاد أدرکنی دلبستهیِ احسانِ تواَم یا هادی مجنون و پریشانِ تواَم یا هادی با یک نظرت رام شود درّنده مرده شود از نگاهت آقا زنده آئینهیِ خُلق و رحمتِ پیغمبر ای وارثِ تیغ و نطق و صدقِ حیدر سرپنجهیِ تو مثلِ عمو ابرِ کرم صحنِ تو پر از خاطرهیِ نابِ حرم یادِ حرم و ضریحِ ششگوشه به خیر دیگر نَه حرم مانده نَه گلدسته نَه غیر از گنبد و گلدستهیِ زرّینِ شما مانده حرمی خاکی و غمگین بر جا خاکِ حرمت سرمهیِ چشمم کردم بدخواهِ تو کور در حرم میگردم بر عشقِ امامِ سامرا مینازم جان هم بدهم صحنِ تو را میسازم اینبار طلاییتر و رویاییتر از خاطرههایِ دل تماشاییتر هر چند غبارِ حرمت افلاکیست میسوزم از اینکه گنبدِ تو خاکیست گنبد که طلا میشود آن جایِ خودش گردن زدنِ زخمِ زبان جایِ خودش پایِ تو و ثامنُالحجج میمانم من ندبه به امّیدِ فرج میخوانم