با سینهای که آتش از آن شعله میکشید
شاعران اهل بیت (ع)پسندیدن0
بازدید1.1K
با سینهای که آتش از آن شعله میکشید ناله برای کشته دیوار و در کشید او بود و خاک حجره و یک ناله ضعیف آری نفس نفس زدنش تا سحر کشید یک روزه زهر بر دل زارش اثر نمود گاه سحر به جانب جانانه پرکشید در انتظار آمدن میوهی دلش پا را به سوی قبله چنان محتضر کشید سینه زنان دریده گریبان پسر رسید دستی به روی ماه کبود پدر کشید شمس الشّموس روی زمین اوفتاده و فریاد ای پدر ز دل خود قمرکشید آه از دمی که زینب کبرای غم نصیب آمد تن امام زمانش به برکشید با دست زخم خورده خود دختر علی تیر شکسته از تن ارباب درکشید گل مانده بود در وسط تیغ و نیزهها آمد ز پای ساقه یاسش تبرکشید