ای کاش که این سوخته دل بال و پری داشت

    ای کاش که این سوخته دل بال و پری داشت

تا در شب پرواز به سمتت گذری داشت

 

یک عمر میان من و استاد طریقت

حرف از پدری بود که چون تو پسری داشت

 

کعبه چه نیازی به در و پنجره دارد

از بهر علی بود اگر کعبه دری داشت

 

گفتیم پسر مثل پدر داشت کرامات

گفتیم که عباس چه شق‌القمری داشت

 

حرف از ادب مادر دلسوخته‌ات بود

گفتیم که در عشق دل شعله‌وری داشت

 

این زن که عزیزش پسر فاطمه بوده است

در عشق به مولا سند معتبری داشت

 

دیدند که اصلاً نگران پسرش نیست

دنبال کسی بود که از او خبری داشت

 

در بیت یکی مانده به آخر غرض این است:

آن ساقی لب تشنه به ما هم نظری داشت

 

دیشب خبر آورد کبوتر ز حریمش

این شعر رسیده است به دستان کریمش