اى پسر! مردانه جان ده با نشاط

    اى پسر! مردانه جان ده با نشاط

تا بیاسایى از این ننگین‌قماط

 

خاک بر سر کن فرات و نیل را

بر کمر زن، دامن تبدیل را

 

خُرد بیند مر تو را کوته‌نظر

لیک دارى صد جهان در زیر پر

 

باز پر، اى بازِ خوش‌پروازِ شاه!

تا بیابى لذّت آوازِ شاه

 

هر ستاره که مهش گیرد کنار

هم‏چو مه گردد هماره نو‌بهار

 

باز رو تا سوى ماهِ نور‌پاش

نور گوى و نور جوى و نور باش

 

تیر آید، در کنارش کش به عشق

از سر ربوه نظر کن در دمشق

 

خوش ز پستان شهادت شیر نوش

تا سه جوى دیگرت آید به جوش

 

اصغرا! خوش از پى اکبر برو

کاکبر و اصغر، نهادسْتم گرو

 

تو که جزئى پیش رو، اى دل‌فریب!

تا که کُل از پى رسد، «عمّا قریب»