اى حسین! اى که روان است به فرمان تو آب!

    اى حسین! اى که روان است به فرمان تو آب!

 می‌خورد عشق ز سرچشمه‌ی عرفان تو آب

 

این که سرسبز بُوَد تا ابدیّت اسلام

 این چمن می‌خورد از خون شهیدان تو آب

 

دلت از سوز جگر سوخته، جانت از غم

 اى دل سنگ ز آه دل سوزان تو آب!

 

عزّت آب چو خون شهدا ریخت به خاک

 تا که بستند به رخسار عزیزان تو آب

 

گر چه لب‌تشنه جدا شد ز تو اکبر امّا

 ریخت بر چهره‌اش از دیده‌ی گریان تو آب

 

دجله را دجله‌ی خون کرد ز غیرت، عبّاس

گر ننوشید به یاد لب عطشان تو آب