انگار کربلا، رقمِ خامۀ خداست

    انگار کربلا، رقمِ خامۀ خداست

یا پرده­‌ای نگاشته از نقش کبریاست

 

یک سوی، نقشِ روشنِ سبز و سپید را

بر آن نگاره بُرد که پیدا و روشناست

 

یعنی به رنگِ سبز، صف اولیا کشید

سوی دگر سیاهۀ مشؤوم اشقیاست

 

اما چرا فرات، میان دو سویِ نقش

آن‌گونه می‌رود که زلب­ تشنگان جداست

 

خورشید را سپید و درخشان کشیده است

انگار چهرِ قدسی سالارِ کربلاست

 

خورشید در میانه درخشان و گِردِ او

هفتاد و یک سپیدۀ تابان و آشناست

 

چون شیشۀ چراغ بود چهرِ پیشوا

یا شب­ چراغِ محفلِ صبرِ جمیلِ ماست

 

آن شیشه برشکسته ز سنگ جفا چرا؟

وان شب چراغ در کفِ دیوان رها چرا؟