امشب چراغِ محفل ما اشک دیده است

امشب چراغِ محفل ما اشک دیده است
دُرّی که دل به خونِ جگر پروریده است

از چشمه سار سینه‌ی سوزان جدا شده
اشکی که در حریم ولایت چکیده است

امشب که ذرّه ذرّه‌ی عالم به غم نشست
خورشیدِ علم در دلِ خاک آرمیده است

دردا که در حجاب لحد ناپدید شد!
ماهی که جلوه‌های خدا را پدیده است

تاریخ در حمایت قرآن، پس از علی
مظلوم تر ز حضرت صادق ندیده است

منصور، دل نداشت که بر حال او نسوخت
سوزان بر او چو خاطر هر آفریده است

او جانِ عالم است که از جور دشمنان
جانش ز غم، فسرده و بر لب رسیده است

روح نماز گرم نماز است و دشمنش
سجّاده‌ی نماز ز پایش کشیده است