امام هفتم ما، پاره پاره شد جگرش

امام هفتم ما، پاره پاره شد جگرش
نشسته گرد یتیمی به چهره‌ی پسرش

بدن کبود، جگر پاره، ساقِ پا مجروح
مگر چه آمده زیر شکنجه‌ها به سرش

انیس و مونس او بود در سیاهی شب
صدای حلقه‌ی زنجیر و ناله‌ی سحرش

سیاه چال کجا، طایر بهشت کجا
هزار حیف که یکباره ریخت بال و پرش

نیاز نیست ببندند چشم‌هایش را
که نیست تاب نگاهی دگر به چشم ترش

شراره‌ی دل او گشت اجر روزه‌ی او
درست موقع افطار پاره شد جگرش

سیاه چال و نماز شب و غل و زنجیر
فراق روی رضا بود غصّه‌ی دگرش

بسوز ای دل «میثم» در آتش دل او
که سوز شعر تو دارد حکایت از شررش